Ik heb al jarenlang een contactallergie. Dat is soms lastig maar meestal wen je eraan om bepaalde smeerseltjes gewoon niet meer te gebruiken. Mijn huid is erg gevoelig voor cosmetica met bepaalde chemische stofjes erin. Tijdens mijn opleiding voor schoonheidsspecialiste viel al op hoe allergisch ik overal op reageerde. Iedere week ging ik met een hoofd vol rode vlekken weer naar huis. De jeuk is natuurlijk het ergste. Verder heb ik vaak last van jeuk op mijn hoofd van bepaalde shampoo's en stylingproducten. Toch is er ook een bepaalde gewenning. Maar nu het weer tijd wordt voor warmere kleding viel me weer wat op. In de zomer draag ik erg veel kleding gemaakt van katoen en/of linnen maar nu het wat kouder is geworden heb ik regelmatig kleding met een chemische vezel erin verwerkt. Acryl, polyester, en ik kan daar dus eigenlijk niet tegen. En dus begin ik tegen de avond te krabben. Mijn bovenarmen en -benen zijn het meest gevoelig. Soms ben ik wel een kwartier aan het krabben. Er komen overdag piepkleine bultjes en die krab ik dan soms ook kapot. Toch wel een nadeel van de winter voor mij denk ik.
Vandaag is officieel de nieuwe snelbusdienst tussen Veldhoven en Eindhoven in gebruik genomen. Iedereen mocht vandaag gratis van de nieuwe bussen gebruik maken. We hebben ze al een poos zien rijden de enorme grote grijze bussen. Ze zien er erg modern uit. Ik vind ze wel mooi. Ze schijnen erg comfortabel te zijn. Phileas is genoemd naar de hoofdpersoon uit Jules Vernes boek 'De reis om de wereld in tachtig dagen'. Daarbij ligt de nadruk niet op de tijdsduur van de reis, maar op de stiptheid waarmee Phileas Fogg reisde. Een reis met de Phileas moet net zo stipt afgelegd worden.
Die bussen die we hebben zien rijden vandaag waren propvol. Zoals echte Nederlanders betaamd gingen mensen massaal gratis met de bus op stap vandaag. Er zijn diverse nieuwe haltes aangelegd, busbanen, stoplichten zodat de bus altijd snel door kan rijden etc. Het heeft bakken met geld gekost maar dan hebben we nu ook wat. Er rijden er minimaal vier per uur en je bent dus in mum van tijd van de ene plek op de andere. Voor wie alles wil weten over de modernste bus in Nederland klik maar even hier.
Onze poes Snoopy heeft sinds een paar maanden een grappig eigenaardigheidje. Het begon met wat klachten met haar achterpoot. Ze sleepte ermee en het leek haar pijn te doen. We gingen naar de dierenarts die haar pijnstillers gaf. Maar de pijn verdween wel maar ze bleef wat vreemd doen met haar poot. De dierenarts stelde voor om röntgenfoto's te maken om te zien of wellicht haar kniebanden gescheurd waren. Dat was even een dure grap en het ergste was dat er niet veel te zien was op de foto's. De enige optie om er definitief vanaf te zijn was een operatie. We zagen de rekening al voor ons en we besloten om er nog even mee te wachten en het nog eens aan te zien.
Ze is nu van de pijn af, zolang je haar maar met rust laat. Het grappig is dus dat ze, waar ze ook gaat zitten, haar rechter achterpoot laat bungelen. Ze heeft er wel gevoel in want ze trekt hem op als je de poot aanraakt maar laat hem vervolgens meteen weer zakken. We blijven er nog steeds om glimlachen als we het zien want het is en blijft een koddig gezicht.
Ik las vandaag een berichtje op fok over een uitspraak die Jomanda heeft gedaan over cremeren.
Ik citeer: Volgens het in blauwe gewaden gehulde orakel doet cremeren pijn ''en niet zomaar een beetje ook''. Het komt ''omdat het onzichtbare koord dat tussen het lichaam en de ziel loopt dan snel afbrandt'', aldus Jomanda. Ze omschrijft een crematie als ''een verschrikkelijk proces.'' Ze zegt niet voor niets te waarschuwen: ''Ondergronds opgevreten worden door wormen voel je niet, want dat gaat langzaam, maar cremeren gaat heel snel''.
Ik geloof er om meerdere redenen geen snars van. Ten eerste is een lichaam nu eenmaal zielloos geworden en omdat het vijf dagen duurt tussen moment van overlijden en crematie lijkt het me een nogal boute uitspraak dat er nog pijn gevoeld zou kunnen worden.
Maar dan het stukje over de wormen. Een kist wordt heel erg diep in de grond gestopt. Zo diep dat daar geen wormen meer zitten. Wormen zitten aan de oppervlakte. Daarnaast moeten insecten en dergelijke wel erg wanhopig zijn om zich eerst door een eikenhouten kist heen te vreten voordat ze aan iets anders toekomen.
Ik sluit me aan bij een van de mensen die erop reageerden door te zeggen: Het is weer tijd om haar maar weer een half jaar haar mond te laten houden.
Dingen op Donderdag gaat vandaag niet door omdat Downer zich niet goed voelt. Mieke is met een goed idee gekomen om Downer een hart onder de riem te steken en speciaal voor haar een blogje te maken. Een DoD voor Downer dus. Omdat haar blog altijd een beetje donker is dacht ik, laat ik eens een vrolijke zonnige bloem kiezen:
Downer, we hopen dat onze bloem je snel weer een beetje beter laat voelen.
Mieke en Hans zijn afgelopen dinsdag Dichters op Dinsdag, afgekort 'DiDi' gestart. Ik heb even na moeten denken over een bijdrage en ben toen uitgekomen op een songtekst die begint met:
Na nana nana
Na nana nanana nana
Na nanana na na nanana nana
Na nana na nana nanananananana
Natuurlijk denkt dan iedereen dat het een grap is, maar het is toch echt serieus bedoeld. Lees maar even verder en zie hoe de songtekst die ik uit heb gekozen toch wel iets met herfst te maken heeft ;-)
songtekst " 'T is weer voorbij die mooie zomer" van Gerard Cox :
Na nana nana
Na nana nanana nana
Na nanana na na nanana nana
Na nana na nana nanananananana
Je hebt er maandenlang naar uitgekeken
De koude winter wou maar eerst niet om
Traag en langzaam kropen langs de weken
Maar eindelijk, daar was ie toch: de zon
De nachten kort, de dagen lang Oeoeoeoeh
De ochtend vol van vogelzang Oeoeoeoeh
Het scherpe, hoge zoemen van een mug Oeoeoeoeh
Dan denk je: ha, daar is ie dan Oeoeoeoeh
Dit wordt minstens een zomer van een eeuw Oeoeoeoeh
Maar lieve mensen, oh wat gaat 't vlug Oeoeoeoeh
't Is weer voorbij die mooie zomer
Die zomer die begon zo wat in mei
Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen
Maar voor je 't weet is heel die zomer
Al weer lang voorbij
Na nana nana
Na nana nanana nana
Na nanana na na nanana nana
Na nana na nana nanananananana
Herfst verkleurt weer langzaam alle bomen
'k Heb 's nachts al lang weer m'n pyama aan
Dan had je eens in juli moeten komen
Toen sliepen we 's nachts buiten op 't strand
En 's morgens vissen in de zon Oeoeoeoeh
En zwemmen zover als je kon Oeoeoeoeh
We voeren met een boot een end op zee Oeoeoeoeh
't Is jammer dat het over ging Oeoeoeoeh
't Is allemaal herinnering Oeoeoeoeh
Daar doen we dan de hele winter maar weer mee Oeoeoeoeh
't Is weer voorbij die mooie zomer
Die zomer die begon zo wat in mei
Ah, je dacht dat er geen einde aan kon komen
Maar voor je 't weet is heel die zomer
Al weer lang voorbij
Na nana nana
Na nana nanana nana
Na nanana na na nanana nana
Na nana na nana nanananananana
Gisteravond is de constructeur langsgekomen om nog eens naar de situatie te kijken die nu ontstaan is. Hij verschuilt zich achter het feit dat hij geen officiële bestektekening van het huis beschikbaar had (huis is gebouwd in 1967 dan is dat natuurlijk niet zo vreemd als tigste bewoner) en hij zegt dat hij er dus niets aan kan doen. Hij werd boos dat we de zwarte piet naar hem toespeelde zoals hij dat zelf zo toepasselijk zei in de tijd voor sinterklaas. De oplossing zou zijn om de huidige balk die nu in de tuin ligt te wachten lager te plaatsen. Maar dat zou betekenen dat we een verlaagd plafond moeten maken van ruim 20 centimeter. Dat komt dan weer niet uit met het kozijn dus dan komen we op een balk in het plafond. Maar er komt ook al een paal van 8x8 centimeter midden in de opening van de keuken te staan. Ik protesteerde dus door te zeggen dat ik dan twee dingen heb die ik niet wil, in plaats van een ding (de paal).
De jongens van het contructiebedrijf die gisteren ter plaatse waren vroegen zich af waarom er sowieso een paal zou komen. Als de bestaande balk die er al lag verlengd zou worden (= vervangen door een langere) dan was een paal in het midden van de keuken niet nodig geweest. Ook die kwestie kaartte ik gisteren aan als zijnde een optie die ons niet geboden is door de constructeur. Maar daarop protesteerde hij dat hij altijd van de bestaande situatie uitgaat en niet dat er balken vervangen moeten gaan worden. Ik vind het allemaal erg kort door de bocht. Ten eerste mag hij niets zomaar aannemen; als hij persé een bestektekening nodig had gehad had hij die kunnen eisen en anders de klus niet aannemen. Wij hadden in principe in de gehele straat bij andere buren kunnen informeren of er iemand was met zo'n tekening. Ten tweede had hij de mogelijkheid van balk vervangen om zo geen paal in huis te hebben wel kunnen opperen, hij weet tenslotte alles van contructies af en wij niet. Hij gaat vandaag de hele zaak opnieuw berekenen en ik ben erg benieuwd wat hier uit gaat komen. Over wie dat grapje moet gaan betalen hebben we het nog maar even niet gehad.
Uitleg bij de foto: links van de foto is de oude stalen balk te zien die ligt tegen het plafond tussen de kamer en de keuken. De oude ingang (witte deur) is inmiddels weg en de dubbele muur die er op de foto nog staat is ook weg en daar zou dus een paal komen van 8x8 cm. De oude balk zouden we dus misschien kunnen verlengen (vraag is of de bestaande fundering dat aankan) en aan diezelfde balk zou de nieuwe balk gelast kunnen worden zodat de paal kan komen te vervallen. Op het betonnen dak van de keuken (het balkonnetje) is het dus misgegaan want die plaat loopt te ver door zodat we daar geen stuk van weg kunnen kappen oid. Snapt u het nog???? ;-))))
Waarom kan het nu nooit eens een keer goed gaan verdorie. Nu heeft die eikel die de constructie berekent heeft een paar kapitale fouten gemaakt waardoor de metalen constructie die men vandaag zou komen plaatsen niet geplaatst kan worden. En de aanpassingen gaan ook nog eens erg veel extra geld kosten. K*T!!
Zaterdag is Peter met een aantal mannen bezig geweest om de achtergevel eruit te halen. Het grootste obstakel was een betonnen balk van ver over de 200 kilo die naar beneden moest. De boel moest natuurlijk eerst voldoende gestut worden zodat er niet meer mee naar beneden zou komen. Dit was de enige klus waarbij ik besloten had om niet mee te helpen, maar gelukkig waren er wel een aantal mannen in Peter's familie bereid om mee te helpen.
Eerst moest de schuifpui eruit gehaald worden. Enorme glasplaten die nauwelijks te tillen waren en waarvan er helaas een gesneuveld is. Toen het enorme kunstof kozijn eruit. En ja, toen de betonnen balk stutten met een gehuurd hefapparaat en proberen hem op een plek los te kappen. Het was een geweldige klus maar nu is wel heel erg goed te zien hoeveel ruimte we erbij hebben gekregen. Nu moeten we voort gaan maken en staan er voor de komende week dus behoorlijk wat klussen op het programma. Electriciteitsleidingen vernieuwen en op de juiste plek, het dak op de aanbouw, de convectorput uitgraven en maken en dan komt volgende week woensdag de afsmeervloer erin. Nog even doorbijten....
Ik heb vorig weekeinde kennis gemaakt met een fantastisch moedige vrouw die ik via MSN al iets langer ken. Zij is slachtoffer geweest van partnermishandeling en heeft samen met iemand anders het initiatief genomen voor deze site. Ineens zag ik bij Sabdesigns een stukje staan over deze site en dat is erg leuk, vooral als je weet wie erachter zit, en ik bedacht me dat ik dat natuurlijk ook had moeten doen. Dus vandaar nu bij deze.
Het onderwerp spreekt me in het bijzonder aan omdat ik op mijn 20e ook een relatie heb gehad met zo'n man. Het bizarre eraan is dat alles erg lang goedging tussen hem en mij. Niets aan te merken, maar toen we eenmaal getrouwd waren zei hij op de huwelijksdag: Zo, nu ben je van mij. Het gaf me een onwennige kriebel, maar het was ook op te vatten als een schattige opmerking. Alleen veranderde er vanaf die dag wel erg veel. Ik ben gelukkig nooit bont en blauw of zelfs bewusteloos geslagen zoals veel vrouwen helaas wel overkomt, maar er was zeer zeker wel sprake van vooral psychische mishandeling en verkrachting. Ik heb mijn fout om met hem te trouwen erg snel ingezien, ben letterlijk gevlucht en ben er goed vanaf gekomen, maar het heeft destijds diepe wonden achter gelaten waar ik ook vele jaren later pas de schade van heb ervaren. Na de opluchting van weg te zijn van zo'n man komt het schuldgevoel. Je neemt het jezelf kwalijk dat je erin gestonken bent. Waarom heb je dat niet door? Hij was altijd zo vreselijk aardig en voorkomend vooral naar andere mensen. Iedereen mocht hem graag. Je vraagt je af waarom je er niets aan kon veranderen. Je gaat twijfelen aan jezelf. Ik schaamde me voor het feit dat ik al zo jong getrouwd was en het totaal niet door heb gehad vooraf. Ik schaamde me ervoor dat ik moest zeggen dat ik al gescheiden was op 21 jarige leeftijd.
Pas vele jaren later ben ik erachter gekomen dat die man psychisch erg ziek was en wat de naam daarvoor was. Dan kom je erachter dat je relatie nooi had kunnen werken en dat hij nooit een normale relatie met een ander zal kunnen hebben. Dat je mensen niet kunt veranderen als de basis niet goed is. Dat veel dingen er niet meer toe doen. Dat je veel dingen als een probleem ziet omdat je omgeving er dat van maakt.
Het is te hopen dat deze site ertoe bijdraagt dat veel vrouwen de moedige stap durven te zetten om weg te gaan bij hun mishandelaar. Durf jezelf in het centrum te plaatsen. Iedereen is de moeite waard en te goed om zich te laten slaan.
Vandaag begint de week van de lingerie. Vroeger was dat voor mij wel een reden om weer eens de lingeriewinkels in te duiken voor iets nieuws. Ik ben dol op mooie lingerie maar helaas noopt mijn huidige financiële positie me al jaren uit te kijken naar wat anders. Vroeger kocht ik regelmatig wat van Marie Jo. Maar ik ben van al dat kant afgestapt. Zelfs zo erg dat ik een paar weken geleden voor het eerst in mijn leven een setje heb gekocht bij de Hema. De Hema gaat ook met de tijd mee en hebben tegenwoordig ook wat anders dan degelijk wit en huidskleur. Het was een leuk lichtblauw setje en voor de prijs hoefde ik het al helemaal niet te laten, een lachertje. Helemaal onwennig stond ik ermee bij de kassa. Ik moet zeggen dat het nog prettig draagt ook, dus naast mijn nieuwe merk Fila (foto rechts) heb ik nu een tweede "merk" gevonden waar ik zeker nog eens naar om zal kijken.
Vanavond was Lebbis in de schouwburg van Tilburg en wij waren erbij. Tilburg heeft een mooie schouwburg met een niet al te grote zaal die er wel gezellig en sfeervol uitziet. De zaal heeft twee balkons en wij zaten op het bovenste balkon op de eerste rij. Dat was niet helemaal een geweldige plek want we zagen niet alles wat er op het toneel gebeurde. Als we normaal achteruit in onze stoel zaten zagen we Lebbis vanaf zijn middel. Gingen we naar voren leunen om alles te bekijken klaagden de mensen achter ons dat zij niets meer konden zien.
Lebbis zelf was zoals altijd, grappig en snel. Ik ben meestal geneigd om hem alleen beter te vinden dan samen met Dolf Jansen maar dat kwam vanavond iets minder uit de verf. Het decor was prachtig en de Tokkies waren zijn speerpunt van de avond. Lekker zo'n relaxte avond.
Een dagje op vakantie in Milaan? Je moet er dan wel rekening mee houden dat dit de gezondheid ernstig kan schaden. Door de vervuiling staat de kwaliteit van de lucht gelijk aan het inhaleren van vijftien sigaretten.
De andere grote Italiaanse steden komen er beter vanaf. Een dag Napels is goed voor inhalatie van een equivalent van negen tot elf sigaretten en Florence, Genua, Turijn en Verona voor zeven of acht. Rome komt tegen de verwachting in goed uit het onderzoek, met een equivalent van slechts vijf à zes sigaretten.
Vergeleken met andere Europese steden komen de Italianen er nog redelijk goed vanaf. Zo bleek uit een vergelijkbaar onderzoek enkele maanden geleden, dat een verblijf in het Britse Oxford gelijk staat aan het inhaleren van 61 sigaretten per dag.
(Gelezen op Fok.nl)
Het Ding op Donderdag moet dit keer "iets van blik" zijn. Nu kan ik natuurlijk wel een mooi blikje uit de kast tevoorschijn toveren maar ik vind een zelfgemaakt blikje veel leuker. Ik heb deze gekregen van de kinderen met vaderdag en ze staan nog steeds op m'n nachtkastje.
Mooi he?
Gisteren zijn de loodgieters in ons huis begonnen met de nodige werkzaamheden. Eindelijk weer eens flink schot in de zaak. Je ziet er weinig van als leidingen netjes in de muur zijn gewerkt, maar het kan dus heel slecht gesteld zijn met de waterleidingen en afvoeren zonder dat je het zelfs maar in de gaten hebt. Ons huis is gebouwd in 1967 en in die tijd werd er nog gebruik gemaakt van metalen afvoerbuizen. Het nadeel daarvan is dat ze gevoelig zijn voor roest aan de koppelstukken en dat ze makkelijker dichtslibben. Nu we toch overal de muren kaal hebben gemaakt hebben we besloten om alles te vernieuwen en dat was maar goed ook. Sommige afvoerbuizen braken al af zodra je er even aan trok. Een waterleiding in de keuken was al aan het oxideren. Als koperen leidingen oud worden kunnen er miniscuul kleine gaatjes in komen. Dat merk je niet meteen maar na verloop van tijd krijg je natuurlijk toch vochtplekken te zien. Zou een beetje zonde zijn als we dan de hele boel weer opnieuw open zouden moeten breken. Ook waren er koppelingen gemaakt die in de beton van de vloer waren gegoten. Daar kun je natuurlijk ook niet echt handig bij. Dus het was even wat werk maar vandaag lag gelukkig alles eruit en zijn we weer begonnen met de wederopbouw. En ik mag bij het loodgieters bedrijf komen werken als sloopknecht :-) Er ging maar één ding mis vandaag. Bij het uitbreken van de afvoer tussen de badkamer en de zolder ging de koevoet door de muur. Nu is er een open verbinding tussen de badkamer en Erik's toekomstige kamer. Kunnen we toch nog een oogje in het zeil houden ;-)
We hebben een fornuis uitgezocht voor in de nieuwe keuken. We hebben gekozen voor een los breed fornuis met vijf pitten. De Bosch Solitaire Stiva. Ik verheug me vooral erg op de brede oven waardoor ik weer veel meer kan gaan bakken dan in mijn kleine magnetron oventje. Zo'n kleine oven is leuk voor het opwarmen van croissants op zondagmorgen maar dan heb je het wel zo'n beetje gehad. In de nieuwe keuken komt zelfs niet eens meer een magnetron want ik ben niet enthousiast over de magnetron.
Maar wat ook wel erg gaaf is, is de speciale wokbrander in het midden en het feit dat ik nu een extra pit heb voor een extra pannetje. Met ons dieet én nog een vegetariër in huis kun je geen pitten genoeg hebben. Ik heb erg lang getwijfeld of ik zelfs het type met zes pitten zou nemen maar met een paar grote pannen op het fornuis leek me die indeling niet zo handig. Ik kan bijna niet meer wachten tot het zover is.
Gisteren zijn we naar de mediamarkt in Amsterdam geweest omdat we een nieuwe telefoon moesten hebben. Daarna zijn we ergens even wat gaan drinken. Lekkere warme chocolademelk met slagroom leek ons wel wat. Op de kaart stond €2.30 en €0.35 voor de slagroom. Toen ik moest afrekenen vroeg zo'n niet op tijd uit haar bed gekomen huppeltje €5.40. Ik had al €5.30 in m'n hand dus ik dacht meteen, ik heb me vergist. Maar nee, verdomme het klopt wel, ik kan toch zeker wel goed rekenen.
Ik zei dat het niet klopte, ze zei dat het wel klopte want de slagroom was pas geleden €0.40 geworden. Toen moest ik toch weer even terugdenken aan het 'fietsincident' van Mieke. Ik zei dus meteen, dan hebben jullie een probleem, ik wil die 10 cent terug. Ze keek ons helemaal verbaasd aan en probeerde nog dat de prijs toch echt 40 cent is. Ik zei nogmaals dat dat toch echt hun probleem was en uiteindelijk gaf ze dan toch morrend die 10 cent terug.
Yes!! dacht ik. Ik zou daar vroeger nooit een issue van gemaakt hebben. Het voelt toch een beetje als een geweldige overwinning!! En dat voor een lullig dubbeltje ;-)
Gisteravond zijn we gaan eten bij een tamelijk nieuw restaurantje in Eindhoven, Fris. We werden erop geattendeerd toen we bij La Biba hadden gegeten. Fris is van dezelfde eigenaar. Aan de buitenkant oogt het zaakje een beetje koel vanwege het groen-blauwe licht. Eenmaal binnen is het een zeer gezellig zaakje met een mediterrane uitstraling. Sfeervol ingericht met een originele wereldse kaart. Voor de lunch zijn er allerlei soorten sandwiches en wraps te krijgen met gevarieerd beleg. Natuurlijk ontbreken er ook geen sapjes en smoothie's op de kaart. Voor het diner is er een royale keuze in fingerfood (tapas), soepen, salade's, vlees, vis en vegetarische gerechten, pasta's, quiches, pies en crepes. We konden bijna geen keuze maken uit het enorme aanbod. Uiteindelijk toch maar wat verschillende fingerfood gerechtjes besteld en het was heerlijk. De bediening was uitstekend en we vonden het zeer zeker de moeite waard om er ook nog eens naar terug te gaan met de kinderen.
Fris Wereldseten is te vinden op de Wal 9 in Eindhoven.
Wanneer is het nu Kerstmis? Ik wordt helemaal in de war gebracht. Liep ik afgelopen week een tuincentrum binnen en wat bleek, ze zijn nu al bijna klaar met de 'kerstshow'. Het is toch niet te geloven. Ik nog eens in m'n agenda gekeken. Het is toch nog echt begin oktober hoor. Ik vind het best wel een gezellige tijd rond de kerst met al die versierinkjes en die lange donkere warme avonden, lekker dicht tegen elkaar aankruipen op de bank, heerlijk. Maar om nu al bezig te zijn met je huis te versieren voor de kerst gaat me toch wel een beetje te ver.
Natuurlijk begrijp ik het wel want het thema herfst is alweer voorbij en een thema sinterklaas is niet iets voor een tuincentrum. Ze moeten toch iets doen om in deze periode klanten te trekken. En daarbij is het voor een tuincentrum erg belangrijk om een mooie kerstshow te hebben. Hier in de buurt is het tenminste goed te merken dat de mooiste show ook de meeste bezoekers trekt.
Vanavond zijn we naar de bios geweest. De Bourne Supremacy leek ons wel een spannende film dus kozen we daarvoor. Het is gebaseerd op het boek The Bourne Identity van Robert Ludlum en de film is een vervolg op de gelijknamige eerste film en wederom speelt Matt Damon de hoofdrol. Het is een spannende film vol snelle aktie. Het camerawerk is wat schokkerig wat een nog sneller effect geeft maar daardoor is het soms wat lastig te volgen. Toch vonden wij het beiden een goede spannende film en ik denk dat we ook wel te porren zullen zijn voor het nog te maken vervolg: The Bourne Ultimatum.
Gisteren was ik bij de Bruna en daar zag ik een nieuw magazine liggen: Boek. Een leuk tijdschrift over boeken en schrijvers en alles er omheen. Het blad ziet er goed uit, veel recensies, interviews, ook aandacht voor kinderboeken. Ik ben benieuwd en als ik kijk wat er over twee maanden aan interviews in komen ga ik het dan zeker weer kopen. De normale prijs is € 4,95 maar nu ter introductie slechts € 2,95. Een aanrader voor alle bibliofielen net als ik. Waar ik het meest benieuwd naar ben is of ik het een beetje eens kan zijn met de recenties. Dat zou natuurlijk geweldig zijn, dat je alle vier en vijf sterren boeken klakkeloos kunt kopen omdat ze ook echt goed zijn. Mijn ervaring is anders. Het is en blijft natuurlijk toch een kwestie van smaak. Een bepaalde schrijfstijl die je al dan niet aanspreekt.
Als een geintje is het een hele poos geleden begonnen op de weblog van Miwian. Een heuse chocoladetaartwedstrijd. Dames staan erom bekend dat ze graag en veel chocolade eten en er werden driftig recepten van allerlei baksels uitgewisseld. Ik weet dat ik me niet kan meten aan de overige deelnemers en heb besloten om wel te komen maar niet mee te strijden om de eer. Ik breng een zelfgebakken chocoladebrood mee. Ook erg lekker, al vraag ik me af of er wel behoefte aan zal zijn met zoveel heerlijke taarten op tafel. Maar dan neemt iedereen maar een paar plakjes mee naar huis. Ik zal na afloop maar even een week niet op de weegschaal gaan staan. Alle benodigde informatie omtrent de battle staat hier.
Ik heb het boek Zonder Genade van Renate Dorrestein eindelijk gelezen. Het is een van de vele boeken die al geruime tijd in de kast stonden te wachten om gelezen te worden. Het verhaal gaat over Franka en Phinus die al veertien jaar een hecht paar vormen, als ze hun enige kind verliezen. Vanaf dat ogenblik belanden ze in een nachtmerrie waaraan geen einde lijkt te komen. In hun verdriet raken ze van elkaar vervreemd. Zij wil gezamenlijk rouwen, herinneringen ophalen, hun zoon levend houden, maar hij weigert om over het gestorven kind te praten. Hij wil het liefst alles vergeten, zo snel mogelijk, want in stilte wordt hij verteerd door schuldgevoelens.
Wat mij het meeste aansprak in het boek is de splijtende werking van geheimen in een relatie. Van het niet kunnen praten over je gedeelde verdriet. Ik heb het zelf ook meegemaakt en ik vond het heel erg herkenbaar. Het verschil was dat ik destijds natuurlijk alleen oog had voor mijn eigen gezichtspunt en dat je in een boek beide personen belicht krijgt. Iets wat je in je eigen leven altiijd pas achteraf kunt doen. Als je het verwerkt hebt en je van een afstandje naar jezelf kunt gaan kijken.
Een erg mooi boek wat een goed beeld geeft van de impact van een dergelijk verlies in iemands relatie. Jammer dat zulke ingrijpende gebeurtenissen mensen uit elkaar kunnen drijven in plaats van juist dichter naar elkaar toe te brengen. Dat is echt het grootste risico van een dramatische gebeurtenis in een relatie, en helaas kan ik het weten.
Al sinds geruime tijd hebben we last van spam op onze weblogs. Het is een vreemd fenomeen. Op vaak oude stukjes wordt er vrijwel dagelijks een reactie geplaatst. We hebben sinds geruime tijd een Blacklist waar we de links op kunnen zetten zodat ze geblocked worden. Maar het gekke is, dat sinds die blacklist er is het alleen maar erger is geworden. Vandaag weer 46 spamreacties. Op de drieling weblog gebeurd het ook wel maar een stuk minder. Het gekke daarvan is dat die weblog met een inlognaam en password beveiligd is. Ook op die weblog wordt het dus tijd voor een blacklist. Irritant is het wel. Onze blacklist bevat inmiddels 68 links en het aantal groeit gestaag. Hebben andere webloggers er ook zoveel last van?
Sinds we met ons Candida dieet aan de slag zijn gegaan zijn we afgevallen. Niet overdreven veel, ik 7 kilo en Peter met voorgaande (diëtiste) periode erbij al meer dan 12. Nu met de weersomslag werd het tijd om de zomerkleren op te ruimen en de winterkleren voor de dag te halen. Ik had nog zes broeken van de vorige winter. Een was maat 44, die kon ik wel wegleggen, die was natuurlijk veel te groot geworden. Ik ging de overige broeken passen. Op een na allemaal te groot. Oncomfortabel te groot. Niet met een riem te corrigeren. Ah nu had ik een erg goed excuus om iets nieuws te kunnen gaan kopen (niet dat ik een excuus nodig heb...)
Maar eenmaal in de winkel pak ik natuurlijk toch weer maat 42 uit de rekken. Macht der gewoonte en niet kunnen geloven dat het echt kleiner moet zijn. Ik heb zeker zes broeken maat 40 gepast, ze passen allemaal echt maar ik durf er nog niet aan, heel vreemd. Wat is dat toch met mij dat ik me zo laat leiden door een kaartje met een nummer erop. Ik denk dan in mijn achterhoofd; ja stel nou dat ik straks weer wat ga snoepen en dat deze nieuwe broeken niet meer passen dan. En; ik heb sinds mijn trouwen niet meer in maat 40 gepast, misschien klopt het gewoon niet.
(Ook weiger ik om 44 te kopen als ik weer eens wat dikker ben. Zodra 42 te krap gaat zitten ga ik stoppen met snoepen. Daarom heb ik een hekel aan de zomer als er in veel kleding elastiek zit. Dan merk je niet dat je langzaam aan dikker wordt. Dan zitten er zo weer 5 kilo aan zonder dat je het merkt).
Maar nu zal ik er dan toch echt aan moeten gaan wennen. 40 is de nieuwe maat. In plaats van blij te zijn ga ik weer twijfelen; echt iets voor mij. Als je wekenlang geen suiker hebt gegeten lust je het ook niet meer, alles is veel te zoet. Het is een gewoonte geworden die wel blijvend is denk ik dus aankomen zal niet meer zo heel erg snel gaan. Dus vandaag gaat het dan wel echt gebeuren. Ik heb er al een paar op het oog, en ook erg leuke dingen voor erop dus vanmiddag gaan de euro's rollen :-))