Made On Planet Lane

Bakkertje Thuis

Toen ik vandaag op mijn vaste adresje kwam om meel voor ons brood te kopen zag ik een foldertje staan wat mijn aandacht trok.

Ik heb al een aantal keren op deze weblog stukje geschreven over zelf brood bakken in de broodbakmachine en over zelf zuurdesembrood maken. Ik krijg daar erg veel reacties op. Zowel op de weblog als ook via mail. Vaak hoor ik dan de klacht dat er op veel plaatsen in Nederland weinig keuze is in meel in winkels. Molenaars die zelf meel verkopen moet je blijkbaar boven de rivieren ook met een lampje zoeken. Daar is de eigenaar van "mijn" molen handig op ingesprongen en heeft een postorder service opgezet; Bakkertje Thuis. Ook is het de bedoeling dat er meer verkooppunten gaan komen. Dus voor degenen die ook eens met extra lekker meel een brood willen bakken is dit misschien een hele goede optie. Ze verkopen ook glutenvrij meel.

Uitgerust

Ik ben weer uitgerust van een drukke stageweek. Ik heb het heel erg naar mijn zin gehad in de plaatselijke Natuurvoedingswinkel. Daar zou ik best een paar uurtjes per week willen werken maar ze hebben er volgens mij geen behoefte aan nieuw personeel.
Afgelopen vrijdag ben ik er even tussenuit geweest om met twee kinderen naar de huisarts te gaan. Zoals gewoonlijk liep het spreekuur weer vreselijk uit zodat ik 45 minuten te laat pas de spreekkamer inging. Roel had inderdaad een lichte hersenschudding en Tessa een fikse middenoorontsteking.
Gelukkig zijn ze beiden weer opgeknapt zodat ze morgen weer naar school kunnen en we weer een normale week tegemoet zien.

Zwaar op de proef

Vorig jaar was deze week stage al gepland. De eigenaar van de natuurvoedingswinkel had een hele planning gemaakt en ik zat me er vreselijk op te verheugen. Nu zou ik eens een week kunnen proeven hoe het is om in een winkel te werken, iets wat nog niet bij mijn 12 ambachten hoorde. Kassa ook nog nooit gedaan. Ik had dus een dubbel doel; leren voor mijn studie maar ook ervaren om te werken.
Ik voel me inmiddels zwaar op de proef gesteld. Vorige week vrijdag werd mijn vader weer in het ziekenhuis opgenomen voor een tweede operatie. Ik moest vaststellen dat een bezoekje in het ziekenhuis er deze week niet van zou komen. Op maandagochtend ging ik vrolijk aan het werk maar zag tussen de middag op mijn mobiel dat er thuis een probleem was ontstaan. Erik was ziek thuis gekomen. O.k. hij kon wel alleen zijn. Het was niets ernstigs waarvoor ik naar huis moest maar het was wel de eerste dag van zijn proefwerkweek. Hij wilde naar de dokter en dat ik mee zou gaan, maar ik kon het deze week onmogelijk inplannen. Hij is dus nog niet bij de huisarts geweest....

Gisteren is Roel tussen de middag met zijn hoofd tegen een muurtje geknald en heeft daarbij waarschijnlijk een lichte hersenschudding opgelopen. Hij was ook even buiten westen. Nu werk ik pal tegenover de school en hoorde het pas van hemzelf toen hij thuiskwam om 15.30 uur. Dat voelde ook niet al te best.
En vannacht kwam Tessa om 1.30 uur op onze kamer huilend omdat ze zo'n vreselijke oorpijn had. Ik heb haar een pijnstiller gegeven en nog een uur wakker gelegen. Toen ik net 20 minuten sliep kwam ze wederom huilend zeggen dat de oorpijn nog onverminderd was en dat ze niet kon slapen. Ik kon haar natuurlijk niet nog meer medicijnen geven en heb getracht haar gerust te stellen dat ze maar even iets moest gaan lezen en dat ze dan wel in slaap zou vallen. Ze begreep dat wij toch moesten werken vandaag en dat wij onze slaap nodig hadden. Ik voelde me erg naar toen ze zei: "Ik begrijp het, ik ga wel terug naar mijn bed".
Maar wederom kon ik niet meer slapen. Ik lag maar een oplossing te verzinnen hoe ik met dat kind en eventueel Erik (hij is woensdag wel weer naar school gegaan) vandaag een plekje kan vinden om naar de huisarts te gaan. Ik ben een rare want als ik een afspraak heb om stage te lopen dan loop ik ook stage en maak me er niet met smoezen vanaf. Daarnaast vind ik het ook veel te leuk. Maar ik word wederom in mijn vermoeden bevestigd dat zoveel werken gecombineerd met kinderen niet echt kan of je moet een achterwacht hebben van opa('s) en oma('s) die in noodgevallen invallen. Maar die mensen hebben toch ook hun eigen sociale leven. Die hoeven toch niet altijd maar klaar te staan en hun eigen dingen daarvoor af te zeggen voor de problemen van hun kinderen waar ze niet zelf om gevraagd hebben?
Hoe ik het op ga lossen vandaag weet ik nog niet maar u hoort nog van mij ;-)

Vier van alles

Ik realiseerde me gisteren niet dat jullie helemaal niet wisten dat ik voor mijn studie een week stage loop bij de plaatselijke natuurvoedingswinkel. Ik werk deze week bijna full-time en dat gecombineerd met de kinderen is erg vermoeiend.

We waren eerder deze week ook nog getagd door Chantal. Aangezien Peter dergelijke dingen nooit zo ziet zitten zal ik het maar doen ;-).

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad (vier maar?)
Beroeps Marechausse (opleiding dan)
Treinconductrice
Veel, heel veel verschillende administratieve baantjes
en die tellen wel voor twee lijkt me

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien
Yentl
The Prince of Tides
The Green Mile
101 Dalmatiërs

Vier plaatsen waar je gewoond hebt (vier maar?)
Helmond
Bergen N.H.
Alkmaar
Waalre

Vier mensen waar je best naast zou willen wonen
Barbra Streisand (als ik dan ook eens gebruik mag maken van haar studiootje)
Ruth Jacott (als ik eens een keertje een duetje met haar mag zingen)
Paul de Leeuw of Youp van 't Hek (om eens lekker te lachen)
Jamie Oliver (die af en toe eens lekker voor me gaat koken)

Vier televisieprogramma's die je graag kijkt
Keuringsdienst van Waarde
Wat je eet ben je zelf
E.R.
The Practice

Vier schilderijen waar je graag naar kijkt
De schilderijen die mijn schoonvader schildert
De andere drie plaatsen gaan naar schilderijen van andere amateur schilders

Vier plaatsen waar je op vakantie ging
Egypte
New York
Londen en Parijs
Barcelona

Vier concerten die indruk maakten
Het requiem van Fauré m.m.v de Bachvereniging
Het helikon orkest
Nogmaals het helikon orkest
En nog veel meer van langer geleden

Vier websites die je dagelijks bezoekt
Voeding weblog
Drieling weblog
Onze eigen weblog
Mijn eigen website in de maak en verder vele andere leuke of boeiende weblogs.

Vier dingen die je graag eet
Vis
Salades
Fruit
Tiramisu

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu
Ons waterbed
Ergens in een leuke stad
Egypte zou ik nog wel eens over willen doen
Australië of Nieuw Zeeland wil ik ooit nog wel eens zien

Vier loggers die je gaat taggen
Omdat ik weet dat de meesten daar niet zo van houden ga ik niemand dat aandoen. Degene die zich geroepen voelen moeten dat zelf maar oppikken.

Beetje moe

Ik begin meer en meer ontzag te krijgen voor vrouwen die de zorg voor kinderen combineren met veel werken. Ik ben na drie dagen stage al doodmoe. Ik ga er maar eens lekker vroeg in want ik moet het nog twee dagen volhouden en anders hebben ze daar helemaal niks aan mij.

F-sleutel

Omdat twee van mijn kinderen in een muziekkorps spelen leek het mij leuk om ook weer eens een instrument ter hand te gaan nemen. Dwarsfluit heb ik vroeger gespeeld maar ik heb slechts een jaar les gehad dus ik zou weer van voren af aan moeten beginnen. Bovendien zit een muziekkorps nooit zo te wachten op een extra dwarsfluit. Wat al een lange wens is van mij, is om eens een blaasinstrument met dubbel riet te gaan leren bespelen. Nu weet ik dat ons muziekkorps geen fagottist heeft dus leek me dat wel een erg leuke en originele keuze. Maar nu bedacht ik me afgelopen weekeinde ineens dat de muziek voor een fagot wel eens in de F-sleutel genoteerd zou kunnen staan. Even Googelen en jawel mijn vrees was juist. Ik merk dat ik op de piano vreselijk veel moeite heb met de linkerhand en de F-sleutel. Nu heb ik gisterenavond een aantal mensen bij mij koor gepolst en die dachten dat het wel erg lastig was voor iemand die alleen de G-sleutel gewend is om een instrument te gaan bespelen met muziek in de F-sleutel. Ze raden het mij af. Ik zie het wel als een uitdaging en zou de gok nog wel durven nemen. Wat denken jullie?

De foto heb ik van Wikipedia

Rug training

Vandaag de eerste les gehad van de rugscholing. Ik heb al een half jaar last van m'n onderrug de problemen worden langzaam steeds erger. Bij een verkeerde beweging of met niezen en hoesten is er een grote kans dat ik onderuit ga. Na een onderzoek afgelopen maand is duidelijk geworden dat het nog net geen hernia is. Maar het is serieus genoeg om een MRI scan te laten maken. Dat gaat dan ook deze week gebeuren.
Ondertussen is mijn werkgever ook op de hoogte van de problemen en die zijn er meteen op ingesprongen door een fysiotherapeut in te schakelen die gespecialiseerd is in dit soort problemen.
Vandaag heb ik dus allerlei speciale technieken geleerd om dingen op te pakken en te verplaatsen zonder de rug extra te belasten. Volgens mij heb ik morgen spierpijn in de benen. Zelfs met de wandelbenen van mij ;-).

UPC sequel

Artikel in het AD:
Niemand is verplicht moeite te doen het ’cadeautje’ terug te geven aan UPC. Dat zegt professor J. Kabel, specialist in het recht van commerciële informatie aan de universiteit van Amsterdam.
"Ongevraagd toezenden van goederen en diensten is niet toegestaan. Gebeurt dat wel, dan mogen de spullen zonder kosten worden behouden. Wil je het weggooien, dan is dat ook je goed recht. Hoe duur of goedkoop de artikelen ook zijn."
Een en ander zou in Burgerlijk Wetboek, Boek 7, Artikel 7 te vinden zijn.

En hoe is het geregeld als een van de kinderen (minderjarig) voor ontvangst van het pakket zou tekenen. Alles staat op mijn naam en ik heb dus niks ontvangen. En als ik niks ontvangen heb wat gebeurd er na die 6 maanden? Ik wed dat die verhoging van ruim 2 euro in rekening wordt gebracht omdat je niet hebt opgezegd (ondanks dat je niets ontvangen hebt). Hoe zit dit juridisch? Wie weet daar iets zinnigs op te zeggen?

Oplossing raaddag

Petra had het dus goed geraden. Inderdaad een hoogspanningsmast.

Ze komen in Nederland nog veelvuldig voor en zullen ook niet zomaar verdwijnen. Zeker als je bedenkt dat het transport van deze energie 5 tot 10 keer duurder is als de infrastructuur ondergronds aangelegd zou worden. En dat wil niemand.

Duur clubje

Tessa zit bij een Danceballet clubje. Dat is een nogal duur clubje. Ze mocht jaren geleden van haar vader daarbij want hij zou dat allemaal wel betalen. Dat deed hij echter na een paar keer niet meer. Dus toen zat ik eraan vast. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en in december werd er een forse contributieverhoging aangekondigd. Dat werd me een beetje te gortig, temeer omdat ze inmiddels ook al muziekles heeft. De Danceclub is nog duurder dan mijn koor bijvoorbeeld en ik vond het niet meer redelijk. Maar omdat Tessa het zo leuk vind ben ik blijven twijfelen. Uiteindelijk toen in de kerstvakantie duidelijk werd dat ze muziekles zou gaan krijgen na de vakantie besloot ik de knoop door te hakken en het dansen op te zeggen. Ze was wel even teleurgesteld maar snel erover heen.
Ik kreeg vanochtend een telefoontje. Ik kon niet zomaar opzeggen en zit er voor nog een kwartaal aan vast. De betalingen gaan ook per kwartaal maar ik had het bedrag door drie gedeeld en alleen de maand januari nog betaald. Een maand opzegtermijn leek mij wel normaal. Ik kan me ook niet herinneren dat het destijds ook al een kwartaal was.
Vraag is nu wie er gelijk heeft. Zij of ik. Een kopie van mijn inschrijfformulier wilden ze wel toesturen maar dat kost € 7,50 administratiekosten.
Ik begin wel steeds beter te begrijpen waar ze al die autootjes van de zaak van betalen daar.

Dinsdag Raaddag

Wat is dit?

Google Earth

Ik weet niet of jullie Google Earth al kennen, maar er is nu een versie te downloaden voor de Mac. Ik had het nog nooit eerder gezien tot vandaag en ik vond het zo ontzettend leuk dat ik het hier toch even wil vertellen. Je kunt er de hele wereld mee bekijken vanuit de lucht en op veel plekken kun je al zover inzoomen dat je auto's op straat ziet rijden en mensen kan zien lopen. Het is een gratis programma. Leuk om je eigen woonplaats ook eens vanuit de lucht te bekijken.

UPC door de strot

Afgelopen week lag er een doosje in de brievenbus. In het doosje zat een DVD. Het kwam van UPC en biedt ons een half jaar gratis Digitale TV aan. Ik was een beetje verbaasd. We hadden niet gevraagd om digitale TV. Op de ingesloten brief wordt het allemaal even uit de doeken gedaan. Binnen enkele weken wordt de UPC Mediabox bezorgd. We hoeven niets te doen, alleen te tekenen voor ontvangst. We kunnen het heel eenvoudig zelf installeren en gaan genieten van de geweldige voordelen van digitale TV. Na zes maanden mogen we zelf beslissen of we hiermee door willen gaan. Als we dat doen kost het ons slechts € 2,16 extra per maand. Willen we dit echter niet dan moeten we een maand eerder een telefoontje plegen en dan wordt de mediabox weer opgehaald.

Nou heb ik natuurlijk al ervaring met UPC en die zijn niet bijster positief. Als je het wilt hebben zijn ze snel en het werkt ook meestal prima. Maar als je er vanaf wilt is dat een heel ander verhaal. Ik heb er dus ook geen vertrouwen in dat een telefoontje over 5 maanden voldoende is. Wanneer gaan trouwens die zes maanden in? Ik heb er ook geen vertrouwen in dat als ik het pakketje bij de postbode weiger dat we dan over zes maanden niet alsnog een hogere rekening krijgen want dergelijke dingen worden nu eenmaal niet goed verwerkt bij UPC.

Ik vind dit een vreselijke manier om mensen dingen die ze misschien helemaal niet willen door de strot te duwen. Nou hebben wij hier ook internet via UPC maar kabel TV heeft iedereen in deze woonplaats via UPC. Ik denk dat er een heleboel mensen straks slachtoffer gaan worden van de slechte administratie van dat bedrijf. Ik wil heel UPC opzeggen, met zo'n bedrijf wil ik NIETS meer te maken hebben, maar Peter niet. Dat zou ook betekenen dat we geen kabel verbinding meer hebben en dat via een ander bedrijf moeten gaan betrekken en dat is er in deze wijk in ieder geval nog niet. Dit lijkt me een mooi onderwerp voor het programma Kassa.

Tennisarm

Ik had al een behoorlijke tijd last van wat vage pijn in mijn onderarmen als ik er iets te hard op drukte. Ik wist eigenlijk al langer dat het een tennisarm was, maar ik had er in het dagelijkse leven geen last van. Ineens is dat veranderd. Het begon een paar weken geleden dat ik zware dingen niet meer helemaal pijnloos kon optillen. De pijn werd steeds erger (ik kan eigenlijk nog nauwelijks iets optillen met mijn linkerhand) en omdat ik inmiddels 's nachts ook wakker werd van de pijn besloot ik toch maar eens mijn huisarts te bezoeken.
Mijn linkerarm is inderdaad een tennisarm en omdat ik die heb getracht te ontzien heb ik rechts ook klachten gekregen maar dat beperkt zich niet tot mijn onderarm. Rechts straalt de pijn uit naar de pols en hand naar ook naar de schouder. De huisarts was onder de indruk van de sterkte van de pijn in mijn linkerarm dus ik heb maar een fysiotherapeut gebeld. Daar kan ik maandag al terecht. Ben benieuwd hoe dat af gaat lopen.

Citaat op vrijdag

Live as you were to die tomorrow,
learn as if you were to live forever.

Mahatma Gandhi

Weer thuis

Vandaag komt Peter alweer thuis. Het is de eerste keer sinds we elkaar kennen dat we elkaar zoveel dagen niet gezien hebben.
Ik weet niet wie er meer blij is met dat vooruitzicht, de kinderen of ik. Vooral Tessa vroeg er iedere dag naar en was vanochtend al aan het zingen omdat Peter weer thuis is vanavond. Gisterenavond was ik dus voor de laatste avond alleen met Erik thuis. Omdat ik vaak de beste gesprekken met hem heb als we met z'n tweetjes zijn (of Peter als hij alleen met Erik is) probeerde ik op een luchtige manier een gesprek te openen: "Zo onze laatste avond samen voorlopig". Waarop hij antwoord: "Ja gelukkig wel!". Ik was perplex, die reactie had ik niet verwacht. Maar hij ging nog even verder: "Je was deze week veel sneller sjagerijnig en dat begon zondag al meteen toen Peter nog maar net weg was". Ik was helemaal verontwaardigd. Maar hij ging nog even verder: "Ja en Roel, Koen en Tessa hebben ook veel meer misbruik van de situatie gemaakt. Die waren ook vervelend". Nou daar kunnen we het dus weer mee doen.
Ik heb best gemerkt dat ik een korter lontje had maar dat kwam natuurlijk ook omdat ik het nu toch wel duidelijk drukker heb dan anders. De week is in mijn ogen omgevlogen en ik heb me er toch steeds heel relaxed onder gevoeld. Maar het is in ieder geval een heel goed teken dat we het prettig vinden dat Peter er straks weer gewoon is. Ik vond het erg voor herhaling vatbaar al was het alleen maar om het ons allemaal maar weer eens bewust te worden wat we zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden.

Het moet niet gekker worden

Zojuist las ik dit berichtje op Fok:

Levend begraven voor 75 euro

Wil je weten hoe het is om levend begraven te worden? Dan kun je dat vanaf nu ondervinden voor 75 euro. Entertainer Eddie Daams alias Jumping Eddie uit Eexterveenschekanaal in Drenthe biedt nu 'Fun Bury' aan. "Het is een vervolg op bungeejumping. Dat is waar het bij ons ook om gaat: de kick. We zijn dagelijks aan het oefenen, om zo ook de grenzen te verkennen van wat mogelijk is. Van de zomer moet alles gereed zijn", zegt Eduard Daams, de vader van Eddie. De kuil is al gegraven, het is alleen nog wachten op klanten.

Mocht je erin willen, dan kom je in een kuil van 1,50 meter diep te liggen. Om te zorgen dat je er echt niet uit kunt, komt er een betonblok van 3500 kilo op de kist te liggen. Mocht er dan toch enige vorm van paniek uitbreken, dan kun je op een knop drukken. Het betonblok gaat dan weer omhoog. Familie en vrienden kunnen via een computerverbinding met je mee kijken. Zuurstoftoevoer is bij de prijs inbegrepen. "Er kan niets gebeuren. Het is een solide constructie", aldus Daams.

Een vergunning voor de activiteit vond de familie dan ook niet nodig. "Ik denk niet dat dat nodig is. Het gebeurt in onze eigen tuin van 6000 vierkante meter." Maar wie aan de stunt mee doet, moet wel even een handtekening zetten onder een papier waarop duidelijk staat dat de niemand aansprakelijk kan worden gesteld voor eventuele schade.

Nare Droom

Ik was gisteren zo vreselijk moe van twee avonden te laat naar bed dat ik besloot er echt op tijd in te gaan. Half elf lag ik keurig in bed en was ik snel naar dromenland vertrokken. Maar dromenland is niet altijd een leuk land. Ik had een hele enge droom. Het was ergens een huis met een man en een vrouw. De vrouw pleegde overspel en de tweede man (het was niet duidelijk welke nou wie was) was stiekem ook in huis. Op een gegeven moment ondekt het stel dat de andere man thuis is, de deur gaat open, de ene man wordt een beetje opgepakt en keihard tegen de muur in het trappenhuis gesmakt. Bloed overal en de man valt dus van de trap naar beneden. Vervolgens wordt de vrouw ook op bloederige wijze vermoord. Ik stond beneden aan de trap en rende naar buiten terwijl ik op mijn mobiel 112 belde. En toen werd ik wakker. Bonzend hart, en ik kijk met veel moeite op de wekker. 5.29 uur. Da's balen. Een uur te vroeg wakker. Ik deed mijn ogen weer dicht maar ik kwam terug in die nare droom. Uiteindelijk heb ik niet echt meer geslapen, het lukte me niet meer om op andere gedachten te komen. Heb ik gisteravond dus voor niets mijn serie gemist. Heb ik nog niet een uurtje extra geslapen :-(

Didi: Bed

Peter vroeg me in zijn afwezigheid om een foto te zoeken voor de raaddag. Nou ik heb wel wat gezocht maar niets gevonden en het is toch echt zijn ding en dus een weekje geen raaddag. Mijn ding is Didi. In eerste instantie kon ik niks bedenken bij dit thema maar toen ik bij www.uitzendinggemist.nl nog een interview zat te bekijken van Paul Rosenmüller met Anna Enquist wist ik dat zij vast wel eens iets had gemaakt wat toepasselijk is voor dit thema. En jawel, gevonden. Ik ben een echte fan van Anna Enquist dus nu eindelijk eens een bijdrage van haar hier op deze weblog.

Dochter, dochter [III]

Nu bén ik toch thuis zeg je,
wel twee dagen. Ik noem dat
geen thuis-zijn, een benauwd
verblijf is het. Op het bed zit ik
naast je, dat is waar, vandaag
en ook morgen. In de ketelkast
vind ik de kleine schoenen,
de donkerblauwe, maat twee-
en-twintig; sta ik weerloos
te wachten hoewel je beneden nog
bent onder je naam in wat heet
je eigen bed, twee dagen zeg je.

Uit de bundel: Hier was vuur

Matthäus Passion

Wij zijn met ons koor weer begonnen met het opfrissen van de Matthäus Passion. We gaan hem dit jaar in april weer uitvoeren en er zijn wel weer wat repetities voor nodig om weer helemaal "in Bach" te komen.

Inmiddels is ook de kaartverkoop gestart. Ieder koorlid wordt geacht een aantal kaarten te verkopen. Dat valt in mijn kennissenkring eigenlijk niet zo mee. De meesten zijn geen klassieke muziek liefhebbers en dit is natuurlijk een stuk waar je van moet houden.

Ik wilde daarom jullie ook maar even vragen. Wie heeft er zin om op dinsdag 11 of woensdag 12 april a.s. te komen luisteren naar het Kempenkoor o.l.v. Cees Wouters? De uitvoering is in Oirschot in de St. Petruskerk en meer gegevens zijn ook nog hier te vinden.

Buurman neemt wraak ;-)

Ik kom zojuist thuis van mijn werk en ik hoor in de verte al het geluid van een sloophamer. Meteen dringen zich allerlei herinneringen aan mij op. Onze verbouwing ligt nog vers in het geheugen. Ik kom dichterbij huis en ik zie de badkamerdeur van onze buurman open staan en het bad buiten. Aha, kennelijk was zijn badkamer ook aan vernieuwing toe.
Nou had deze buurman het geluk dat hij tijdens het eerste gedeelte van onze verbouwing er nog niet woonde en tijdens het tweede gedeelte dat ik overdag kwam slopen als hij naar zijn werk was zodat hij er weinig tot geen last van heeft gehad. Dat in tegenstelling tot onze buren aan de andere kant. Die zijn samen altijd thuis. Ik begin nu al een beetje een indruk te krijgen wat die mensen allemaal hebben moeten doorstaan....

Het begint al goed...

Peter is een half uurtje geleden, al te laat voor de afspraak met zijn collega, de deur uitgerent. Met een vrolijk "houdoe" alsof hij over een uurtje al weer terug zou zijn liep hij de deur uit en zei: "Ik bel wel als ik daar aangekomen ben".

Tien minuten geleden belt hij al op. Ik neem op met de opmerking:" Nou dat heb je snel gedaan". Nee hij was net bij zijn collega aangekomen maar realiseerde zich dat hij nog wat vergeten was; zijn paspoort! Of ik even wilde zoeken. Nou dat heb ik gedaan, zelfs op meer plaatsen dan hij aangaf. Ik heb veel gevonden maar niet zijn paspoort. Nu is hij dus op weg naar Duitsland zonder zijn paspoort. Ik ben benieuwd of ze hem daar binnen laten ;-)

Cursus

Vandaag vertrekt Peter voor een weekje naar Böblingen in Duitsland. Hij gaat daar een cursus van HP volgen voor zijn werk. In eerste instantie vond ik het jammer dat hij zijn auto meenam tot ik me realiseerde dat ik die normaal ook nooit nodig heb op door-de-weekse dagen. Het zal wel even wennen zijn en ik zal even mijn hoeveelheden eten aan moeten passen, maar ik ben wel benieuwd hoe me dat zal gaan bevallen allemaal. Het is toch een hele poos geleden dat ik mijn gezinnetje in mijn uppie runde. Eens afwachten of ik het nog niet verleerd ben ;-)

Guilty Pleasures

Ik werd met de kerstdagen blij verrast met een Dual Disc van Barbra Streisand. We hebben dezelfde avond de DVD al bekeken en inmiddels heb ik de CD ook al diverse malen beluisterd. Het is weer een heerlijke CD om lekker naar te luisteren om om mee te zingen natuurlijk. Omdat Barbra niet meer optreed was ik wel weer eens toe aan iets nieuws van een van mijn favoriete zangeressen. De CD is wederom een samenwerking met Barry Gibb net zoals het album Guilty uit 1980. De nummers hebben ook dezelfde sfeer en dat album heb ik destijds op LP ook helemaal grijs gedraaid. Op het album Guilty was Barry Gibb verantwoordelijk voor het schrijven van de meeste nummers en ook op dit album heeft hij alle nummers geschreven, vaak met een van zijn broers. Het is mijn inziens een waardig vervolg op een multi-platinum album. Dit album is voor de liefhebbers echt een must have.

Heerlijk

Wat hebben jullie het liefst?
De verschillende stadia van een verkoudheid en snotterigheid: Lekker 's morgens de harde korstjes uit je neus schrapen, en dan met je pink extra diep schrapen. Of van die lekkere halfharde snot waarmee je poppetjes kunt kleien. En verzamel je dat spul dan ook om later op de dag een groter poppetje te kunnen maken? Of hebben jullie liever van die zachte slierten die dan tussen je vingers bungelen als een elastiek. Heerlijk.

We worden helemaal niet ouder

Vandaag staat er een artikel in Trouw over het verhogen van de pensioenleeftijd. Ik heb het stukje even samengevat. Voor het volledige artikel klik op de link.

Langer doorwerken is nodig, beweren economen en politici. Ze zeggen er niet bij dat de 65-plusser-van-nu helemaal niet zoveel betere kansen heeft op hoge ouderdom dan die uit 1960. Tegenwoordig worden 65-plussers weinig ouder dan vroeger, en gezonder zijn ze evenmin.
Een beginnend AOW’er van 2003 zal gemiddeld maar anderhalf jaar ouder worden dan zijn leeftijdgenoot uit 1960. In 2004, met een laag sterftecijfer door het uitblijven van een griepepidemie, ziet het er een paar maanden gunstiger uit. Maar door de bank genomen duurt de oude dag voor mannen nu gemiddeld slechts 1,8 jaar langer dan een halve eeuw geleden. Het zij gezegd: voor vrouwen is het duidelijk meer, zo’n 3,6 jaar. Maar de man die vandaag zijn 70ste verjaardag viert, leeft gemiddeld zelfs maar 1 jaar langer dan de man die dat in 1960 deed. Intuïtief zou je verwachten dat we tien tot twintig jaar winnen als we alle hartkwalen uitbannen. Maar de levensverwachting, gerekend vanaf de geboorte, gaat er maar 2 tot 3 jaar op vooruit. Teleurstellend. Een winst van tien jaar vereist dat sterfte van nu afneemt met 90 procent. Daar gelooft niemand in. Men is eerder bang voor een trend de andere kant op, voor een tweedeling in de maatschappij: een klein deel leeft erg bewust en een groeiende groep wordt almaar zwaarder en beweegt minder." Vooral in de VS vrezen gezondheidsdeskundigen voor de primeur in de geschiedenis dat een generatie haar eigen kinderen overleeft.
Toch wordt de hogere levensverwachting vaak gebruikt als argument om de pensioenleeftijd op te hogen. Dat is dus niet terecht, maar het neemt niet weg, dat de vergrijzing een probleem wordt. Vijftig jaar geleden stonden tegenover elke 65-plusser acht leden van de beroepsbevolking. In 2030 zijn dat er niet veel meer dan twee. Om de verhouding van 1955 te ’herstellen’ zou de pensioenleeftijd boven de 70 jaar moeten komen te liggen.

Rode kool

Vroeger kocht ik rode kool altijd in een pot, van Hak. Die is erg lekker vooral die met appeltjes en als ik zelf rode kool klaarmaakte vond ik het nooit zo erg lekker. Omdat ik iedere week een tas met biologische groenten koop kom ik in de winter natuurlijk zo af en toe wel eens een rode kool tegen en moet ik toch zelf weer eens aan de slag. Gisteren had ik een nieuw recept uitgeprobeert en dat was zo lekker dat ik het jullie niet wil onthouden.

Rode kool met peertjes

500 gram rode kool
500 gram stoofpeertjes
2 uien gesneden
2 laurierblaadjes
4 kruidnagels
1,5 dl rode wijn
3 eetlepels frambozendiksap

Kool in reepjes snijden. Peertjes schillen (klokhuis verwijderen) en in partjes snijden. Ui 4 minuten zachtjes fruiten in wat hete boter. Alle ingrediënten toevoegen (kruidnagels in het laurierblad steken) en 35 minuten zachtjes stoven tot de kool beetgaar is. Af en toe omroeren. Indien nodig wat water of wijn toevoegen, of als er vocht over is de laatste vijf minuten de deksel van de pan halen om zo wat vocht te laten verdampen. Voor het serveren de laurierblaadjes verwijderen. Heerlijk met aardappelpuree en vis(sticks).

Tomaten

Ik las vandaag op deze weblog dat een huishouden gemiddeld 3 kilo tomaten heeft gekocht in de eerste helft van 2005. Ik moest het een paar keer lezen voor het tot me doordrong; 3 kilo per 6 maanden per huishouden. Dan is een pond per maand. Voor komkommer was het 2,8 kilo en 1,2 kilo paprika's. Als ik het echter goed lees gelden de cijfers van de komkommers en paprika's voor een heel jaar? Ik vind het bitter weinig. Ik vraag me sowieso af wie er aan twee ons groenten per dag komen. Nou zijn komkommers en tomaten niet de enige groenten die er te koop zijn, maar als ik bedenk dat wij al een pond per week aan tomaten erdoor draaien wil dat zeggen dat andere huishoudens dat cijfer compenseren naar onderen toe. Wat verorberen jullie zo gemiddeld per week aan groenten en fruit?

Alweer een nieuw jaar

Vandaag is alweer de eerste dag van een nieuw jaar, het zal jullie niet ontgaan zijn. Wij zijn niet zo van die feestbeesten dus champagne en oliebollen in een groot gezelschap is niet ons ding. We zijn lekker samen thuis gebleven en hebben TV gekeken. Tegen twaalf uur zijn we te voet naar de ouders van Peter gelopen. Onderweg werd het twaalf uur en zagen we dus al het vuurwerk losbarsten. Veel mooi siervuurwerk hebben we gezien en minder geknal. Maar we zagen ook een enorme rommel op straat ontstaan. We waren benieuwd of die mensen dat nog op zouden ruimen vandaag. We zijn rond een uur of twee vanmiddag maar even op onderzoek uitgegaan en hebben de volgende foto's gemaakt.

Voor de liefhebbers van ABBA heb ik bij het vorige logje de muziek geplaatst!